Yakîtiya Parêzerên Fransizî-Kurdî

Kabîneya Parêzeran AAC

4 rue de Rémusat – 75016 Parîs

Birêz Emmanuel Macron

Serokê Komarê

Qesra Élysée

55 rue du Faubourg-Saint-Honoré

75008 Parîs

Parîs, 30ê Çileya 2026

Mijar: Daxwaza civandina Konseya Ewlekariyê ya Neteweyên Yekbûyî di der barê rewşa Rojava (Bakur-rojhilatê Sûriyeyê) de

Birêz Serokê Komarê,

Têkiliyên gelê Kurd û Fransa li ser bingeha kevneşopiyeke dirêj a hevkarîya siyasî, dîplomatîk û mirovî pêk hatine. Di vê çarçoveyê de, gelê Kurd ji bo destpêşxeriya biryardar a Fransayê ku di Konseya Ewlehiyê ya Neteweyên Yekbûyî de kir, ku bi pejirandina biryara 688 (1991) a 5ê Nîsana 1991ê bidawî hat, gelek spasdar e.

Ev biryara ku li ser bingehaBeşê VIIê ya Peymana Neteweyên Yekbûyî hate pejirandin, di çarçoveya komkujiyên li dijî Kurdên Iraqê de derket, ku beriya wê polîtîkayeke tund a erebkirinê, koçberkirina bi zorê ya nifûsa Kurd û kuştinên armanckirî hebûn.

Bi vê biryarê li bakurê paralela 36ê, herêmeke nefirînê hate ava kirin, ku pêşveçûna artêşa Iraqê rawestand û derfet da ku tedbîrên parastina nifûsa sivîl a Kurd bên standin. Wê her wiha rê li ber derketina holê ya yekîtiyeke federal vekir ku rêzê li yekîtî, yekpareyiya xak û serweriya dewleta Iraqê digire. Îro, ev herêm cîhekî aram û geş e, ku pêkhateyên cûda yên civakê – Kurd, Ereb, Keldanî, Tirkmen – û her weha baweriyên cihêreng ên Misilman, Xiristiyan, Êzîdî û Cihû bi hev re tê de dijîn.

Ev ezmûn di warê parastina navneteweyî ya gelên di bin gefê de nimûneyeke girîng a qanûnî û siyasî pêk tîne.

Îro, gelê Kurd ê herêma Rojava, li bakurê rojhilatê Sûriyeyê, bi binpêkirinên eşkere yên hiqûqa navneteweyî û hiqûqa mirovî ya navneteweyî re rû bi rû dibe.

Her çend ku ew di şerê li dijî rêxistina terorê ya DAIŞê de hevalbendên hevpeymaniya navneteweyî bûn jî, Kurd careke din rasterast rastî hovîtiyên girseyî tên, bêyî ku di dema pevçûnên çekdarî de parastineke sivîlan a bibandor hebe.

Piştî hilweşîna rejîma Beşar Esed di destpêka Kanûna 2024ê de, hemî beşên civaka Sûriyeyê, tevî Kurdan, daxwaza xwe ya rewa ji bo avakirina sistemeke siyasî ya li ser bingeha wekheviya li ber qanûnê, bêcudayî, parastina kêmneteweyan û rêzgirtina azadiyên bingehîn, li gorî peymanên navneteweyî yên Sûriyeyê, diyar kirin.

Lêbelê, ji dema ku serokê demkî, Ehmed El-Şaraa, hate ser desthilatê, bi dirêjiya sala 2025ê, binpêkirinên cidî li dijî çend kêmneteweyên olî û etnîkî, di nav de Xiristiyan, Elewî û Durzî, di çarçoveyên cûrbecûr ên tundûtûjiya çekdarî, tolhildanên herêmî û êrîşên li ser sivîlan de hatine ragihandin. Van binpêkirinan fikarên cidî li ser hedefgirtina kêmneteweyan û nebûna mekanîzmayên navxweyî yên bibandor ji bo pêşîlêgirtin û sererastkirinê derxistine holê.

Di vê çarçoveyê de Konseya Mafên Mirovan a Neteweyên Yekbûyî di 4ê Nîsana 2025ê de biryara A/HRC/RES/58/25 pejirand, ku dema Komîsyona Lêpirsînê ya Navneteweyî ya Serbixwe li ser Komara Erebî ya Sûriyeyê ji bo salekê dirêj kir. Konseyê bi bîr xist ku sûcên şer û sûcên li dijî mirovatiyê muhtemelen hatine kirin û tekez kir ku pêdivî ye ji bo parastina nifûsa sivîl pêşî li binpêkirinên din ên qanûna navneteweyî û qanûna mirovî ya navneteweyî were girtin. Lêbelê, pêşketinên ji destpêka sala 2026ê vir ve nîşan didin ku van hişyariyan bandoreke têrker a astengkirinê çênekirine.

Ji 6ê çileyê 2026ê ve, gelê Kurd rasterast bûye armanca kiryarên ku dikarin di çarçoveya qanûna navneteweyî de wek sûc bêne binavkirin. Ew di şertên ku şer bi tundî zêde bûye de dijî û mekanîzmayên parastinê lawaz bûne û garantiyên rastîn ji bo sivîlan, kesên derveyî şer û karmendên mirovî tune ne.

Ji 6ê Çileya 2026ê vir ve, gelê Kurd rasterast bûye armanca kiryarên ku li gorî qanûna navneteweyî sûc in. Di çarçoveya zêdebûna dijminatiyê, qelsbûna mekanîzmayên parastinê û nebûna parastineke bibandor a sivîlan de, sivîlên ne li derveyî şer û personelên alîkariya mirovî, hatine hedef girtin.

Dewleta Sûriyeyê, bi rêya rêveberên xwe yên tayinkirî, niha bi awayekî eşkere diyar dike ku nikare rê li ber van binpêkirinan bigre, rawestîne an ceza bike. Ji ber vê yekê jî, berpirsiyariya xwe ya navneteweyî ya li gorî erkên xwe, bi taybetî ji Peymanên Cenevreyê yên 1949an û Protokolên wan ên pêve, û her weha belgeyên gerdûnî yên parastina mafên mirovan derdikevin, pêk nêne.

Gefên heyî bi taybetî ji şaneyên DAIŞê yên mayî yên ku hîn jî li bakurê rojhilatê Sûriyeyê çalak in, ji komên çekdar ên eşîrî yên ku dijminatiya Kurdan dikin û erebkirin û îslamîzekirina civaka Sûriyeyê diparêzin, û her weha ji fraksiyonên leşkerî yên bê dîsîplîn ên girêdayî artêşa Sûriyeyê ku li derveyî kontrola bi bandor a rêveberên Sûriyeyê tevdigerin, derdikevin holê.

Zilmên ku di rojên dawî de li dijî gelê Kurd hatine kirin, di rapora Beşa Têkiliyên Derve ya Rêveberiya Xweser a Demokratîk a Bakur û Rojhilatê Sûriyeyê ya derbarê binpêkirinên qanûna navneteweyî û qanûna mirovî ya navneteweyî de, ku di 26ê Çileya 2026ê de hatiye nivîsandin, tarîxa wan hatiye diyar kirin û beşek ji wan hatine belge kirin. Di raporê de bi taybetî qurbaniyên sivîl (di nav de zarok jî hene), dozên îdamên bêdadgeh, şermezarkirin û muameleya hovane ya li dijî girtiyan, şîdeta taybetî ya li dijî jinan, û tevlêbûna biyaniyan a di pevçûnê de (hebûna yekîneyên bi navê “Turan” ku ji şervanên Tirk, Ozbek û Tirkmen pêk tê) hatine destnîşankirin û ragihandin.

Em ji tevliheviya pêvajoya veguheztin û ji nû ve avakirina saziyî ya dewleteke ku ev panzdeh sal e di şerê navxweyî de ye haydar in. Lêbelê, ev rewş nikare bêçalakiyê li hemberî binpêkirinên cidî û sîstematîk ên qanûna navneteweyî, ne jî bitenê hiştina nifûsa sivîl a ku rastî xetereyên acîl bûye rewa bike.

Peymana ku di 30ê Çileya 2026ê de di navbera hikûmeta Sûriyê û Hêzên Demokratîk ên Sûriyê (HSD) de, bi piştgiriya Fransa û Dewletên Yekbûyî yên Amerîkayê hatiye îmzekirin, her çend ji bo parastina hin destkeftiyên erênî pesindar be jî, lê pêkanîna wê ya di pratîkê de ne zelal e û bi forma xwe ya heyî ji bo misogerkirina aramî û ewlehiya mayînde ya herêma Kurdan têr nake.

Di vê çarçoveyê de, weke endamek daîmî yê Konseya Ewlehiyê ya Neteweyên Yekbûyî û hêzek pabendî şerê li dijî terorîzma navneteweyî, Fransa ji hêla qanûnî ve mafdar û ji hêla siyasî ve jî divê ku mekanîzmayên ewlehiyê yên kolektîf ên di Peymana NY de hatine destnîşankirin seferber bike da ku parastineke bi bandor a gelê sivîl ê Rojava misoger bike.

Di vê mijarê de, em bang li Fransayê dikin ku pêşnûmeya biryarnameyekê pêşkêşî Konseya Ewlehiyê ya Neteweyên Yekbûyî bike ku destûrê bide avakirina herêmeke parastinê an herêmek tampon li herêma Rojava ya bakurê rojhilatê Sûriyeyê.

Tedbîreke wiha ya li gorî prensîbên pêwîstî, rêjeyî û parastina sivîlan, dê yekîtî, yekparçeyiya xakî yan serweriya dewleta Sûriyê têk nede. Berevajî vê, ew ê li gorî mantiqa aramiyê, pêşîgirtina li pevçûnan û parastina aştî û ewlehiya navneteweyî, li gorî armanc û prensîbên Peymana Neteweyên Yekbûyî, lihevhatî be.

Her wigha, avakirina herêmeke wiha dê amûreke qanûnî be ku pêşiyê li zêdebûna pevçûna li Sûriyeyê bigre, ku encamên wê dê ne tenê karibin aramiya herêmî, lê di heman demê de aştî û ewlehiya navneteweyî jî tehdît bikin.

Bi baweriya piştgiriya we ji bo gelê Kurd, Birêz Serokê Komarê, em silav û rêzên xwe pêşkêşî cenabê we dikin.

Franck Cecen, Parêzkar

Serokê Komeleya Hiqûqnasên Fransî-Kurdî

________________________

Fransız-Kürt Avukatlar Birliği

AAC Hukuk Bürosu

4 rue de Rémusat – 75016 Paris

Sayın Emmanuel Macron Cumhurbaşkanı

Élysée Sarayı

55 rue du Faubourg-Saint-Honoré

75008 Paris

Paris, 30 Ocak 2026

Konu: Suriye’nin kuzeydoğusundaki Rojava ile ilgili Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’den görevlendirme isteği

Sayın Cumhurbaşkanı,

Kürt halkı ile Fransa arasındaki ilişki, uzun bir siyasi ve insani dayanışma geleneğine dayanmaktadır. Bu bağlamda, Kürt halkı, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nde aldığı ve 5 Nisan 1991 tarihli 688 (1991) sayılı Kararın kabulüyle sonuçlanan kararlı girişiminden dolayı Fransa’ya derinden minnettardır.

Birleşmiş Milletler Şartı’nın VII. Bölümüne dayanan bu karar, yoğun Araplaştırma politikası, Kürt nüfusunun zorla yerinden edilmesi ve hedefli cinayetler sonrasında Irak Kürtlerine karşı işlenen katliamlar bağlamında kabul edilmiştir.

Bu karar, 36. paralel kuzeyinde uçuşa yasak bölge oluşturulmasını sağlamış, Irak ordusunun ilerlemesini durdurmuş ve Kürt sivil nüfusunu korumaya yönelik önlemlerin uygulanmasına olanak tanıyarak, Irak devletinin birliğini, toprak bütünlüğünü ve egemenliğini gözeten bir federal yapının ortaya çıkmasının yolunu açmıştır. Bugün bu bölge, Kürtler, Araplar, Keldaniler, Türkmenler gibi toplumun farklı kesimlerinin yanı sıra çeşitli Müslüman, Hristiyan, Yezidi ve Yahudi inançlarının uyum içinde bir arada yaşadığı istikrarlı ve müreffeh bir alandır.

Bu deneyim, tehdit altındaki nüfusların uluslararası korunması konusunda önemli bir hukuki ve siyasi emsal teşkil etmektedir.

Şu anda, Suriye’nin kuzeydoğusundaki Rojava bölgesindeki Kürt nüfusu, uluslararası hukukun ve uluslararası insancıl hukukun açıkça çiğnenmesiyle karşı karşıyadır.

ISİD terör örgütüne karşı mücadelede uluslararası ortaklığın üyeleri olmalarına rağmen, Kürtler bir kez daha silahlı çatışma sırasında sivillerin etkili bir şekilde korunması olmaksızın kitlesel vahşete doğrudan maruz kalmaktadırlar.

Aralık 2024 başlarında Beşar Esad rejiminin düşmesinin ardından, Kürtler de dahil olmak üzere Suriye toplumunun tüm kesimleri, Suriye’nin uluslararası taahhütlerine uygun olarak, hukuk önünde eşitlik, ayrımcılık yapmama, azınlıkların korunması ve temel özgürlüklere saygıya dayalı bir siyasi düzenin kurulması yönündeki meşru isteklerini dile getirmişlerdir.

Ancak, geçici başkan Ahmed el-Şara’nın iktidara gelmesinden bu yana ve 2025 yılı boyunca, silahlı şiddet, yerel misillemeler ve sivillere yönelik saldırılar bağlamında Hristiyanlar, Aleviler ve Dürziler de dahil olmak üzere çeşitli dini ve etnik azınlıklara karşı ciddi ihlaller rapor edildi. Bu ihlaller, azınlıkların hedef alınması ve önleme ve telafi için etkili iç mekanizmaların eksikliği konusunda ciddi endişelere yol açtı.

İşte bu bağlamda, Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Konseyi, 4 Nisan 2025 tarihinde A/HRC/RES/58/25 sayılı kararı kabul ederek, Suriye Arap Cumhuriyeti Bağımsız Uluslararası Soruşturma Komisyonu’nun görev süresini bir yıl uzattı. Konsey, savaş suçları ve insanlığa karşı suçların muhtemelen işlendiğini hatırlatarak, sivil nüfusu korumak için uluslararası hukukun ve uluslararası insancıl hukukun daha fazla ihlalinin önlenmesi gerektiğinin altını çizdi. Ancak, 2026 yılının başından bu yana yaşanan gelişmeler, bu uyarıların yeterli caydırıcı etkiye sahip olmadığını göstermektedir.

6 Ocak 2026’dan bu yana, Kürt nüfusu, artan düşmanlıklar, zayıflayan koruma mekanizmaları ve siviller, savaş dışı kişiler ve insani yardım personeli için etkili güvencelerin eksikliği bağlamında, uluslararası hukuka göre suç teşkil edebilecek eylemlerin doğrudan hedefi haline gelmiştir.

Suriye devleti, fiili yetkilileri aracılığıyla, bu ihlalleri önleme, durdurma veya cezalandırma konusunda açıkça yetersiz görünmektedir ve bu nedenle, özellikle 1949 Cenevre Sözleşmeleri ve Ek Protokolleri ile insan haklarının korunmasına ilişkin evrensel araçlardan kaynaklanan pozitif yükümlülükler kapsamındaki uluslararası sorumluluğunu yerine getirememektedir.

Mevcut tehditler özellikle Suriye’nin kuzeydoğusunda hâlâ aktif olan ISİD kalıntılarından, Kürtlere düşman ve Suriye toplumunun Araplaştırılması ve İslamlaştırılmasını savunan silahlı aşiret gruplarından ve Suriye ordusuna bağlı, Suriye yetkililerinin etkin kontrolü dışında faaliyet gösteren disiplinsiz askeri gruplardan kaynaklanmaktadır.

Son günlerde Kürt nüfusuna karşı işlenen vahşetler, Kuzey ve Doğu Suriye Demokratik Özerk Yönetimi Dış İlişkiler Dairesi’nin 26 Ocak 2026 tarihli uluslararası hukuk ve uluslararası insani hukuk ihlallerine ilişkin raporunda tarihlendirilmiş, yer belirlenmiş ve kısmen belgelenmiştir. Raporda özellikle tespit edilen sivil kurbanlar (çocuklar dahil), yargısız infaz vakaları, yakalanan kişilerin aşağılanması ve acımasız muamelesi, kadınlara yönelik özel şiddet ve çatışmaya yabancı müdahale (Türk, Özbek ve Türkmen savaşçılardan oluşan sözde “Turan” taburunun varlığı) yer almaktadır.

On beş yıllık iç savaşa katlanmış bir devletin geçiş ve kurumsal yeniden yapılanma sürecinin karmaşıklığının farkındayız. Ancak bu durum, uluslararası hukukun ciddi ve sistematik ihlalleri karşısında hareketsiz kalmayı veya acil risklere maruz kalan sivil nüfusu terk etmeyi haklı çıkaramaz.

30 Ocak 2026’da Suriye hükümeti ile Suriye Demokratik Güçleri (SDF) arasında, Fransa ve Amerika Birleşik Devletleri’nin desteğiyle imzalanan anlaşma, bazı olumlu kazanımları içermesi bakımından takdire şayan olsa da, sahada uygulanması konusunda belirsizliğini koruyor ve mevcut haliyle Kürt bölgesinin istikrarını ve kalıcı güvenliğini sağlamak için yetersiz kalıyor.

Bu bağlamda, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin daimi üyesi ve uluslararası terörizmle mücadeleye kendini adamış bir güç olarak Fransa’nın, Rojava’nın sivil nüfusunun etkin bir şekilde korunmasını sağlamak için BM Şartı’nda öngörülen kolektif güvenlik mekanizmalarını harekete geçirmesi hukuken haklı ve siyasi olarak gerekli görünmektedir.

Bu bağlamda, Fransa’yı Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’ne Suriye’nin kuzeydoğusundaki Rojava bölgesinde bir koruma bölgesi veya tampon bölge kurulmasını yetkilendiren bir karar taslağı sunmaya çağırıyoruz.

Gereklilik, orantılılık ve sivillerin korunması ilkelerine uygun böyle bir önlem, Suriye devletinin birliğini, toprak bütünlüğünü veya egemenliğini zayıflatmaz. Aksine, Birleşmiş Milletler Şartı’nın amaç ve ilkelerine uygun olarak istikrara kavuşturma, çatışmayı önleme ve uluslararası barış ve güvenliği koruma mantığıyla tutarlı olacaktır.

Ayrıca, böyle bir bölgenin oluşturulması, Suriye çatışmasının yeniden tırmanmasını önlemek için yasal bir araç teşkil edecek ve bunun sonuçları sadece bölgesel istikrarı değil, uluslararası barış ve güvenliği de tehdit edebilir.

Sayın Cumhurbaşkanı, Kürt halkına vereceğiniz desteğe güveniyoruz, saygılarımızla.

Avukat Franck CECEN

Fransız-Kürt Avukatlar Birliği Başkanı

____________________

Association des Avocats Franco-Kurdes

Cabinet d’avocats AAC

4 rue de Rémusat – 75016 Paris

Monsieur Emmanuel MACRON

Président de la République

Palais de l’Élysée

55 rue du Faubourg-Saint-Honoré 75008 Paris

Paris, le 30 janvier 2026

Objet : Demande de saisine du Conseil de sécurité des Nations Unies pour le Rojava, nordest syrien

Monsieur le Président de la République,

Les relations entre le peuple kurde et la France s’inscrivent dans une tradition ancienne de solidarité politique et humanitaire. À cet égard, le peuple kurde demeure profondément reconnaissant envers la France pour l’initiative déterminante qu’elle a prise au sein du Conseil de sécurité des Nations Unies, aboutissant à l’adoption de la résolution 688 (1991) du 5 avril 1991.

Cette résolution, fondée sur le Chapitre VII de la Charte des Nations Unies, s’inscrivait dans un contexte de massacres perpétrés contre les kurdes d’Irak, précédés d’une politique intensive d’arabisation, de déplacements forcés des populations kurdes et d’exécutions ciblées.

Elle a permis la mise en place, au nord du 36e parallèle, d’une zone d’exclusion aérienne,

arrêtant la progression de l’armée irakienne et permettant la mise en œuvre de mesures de protection des populations civiles kurdes, préfigurant à l’émergence d’une entité fédérée dans le respect de l’unité, de l’intégrité territoriale et de la souveraineté de l’État irakien. Cette région est aujourd’hui un espace stable et prospère, où coexistent harmonieusement les différentes composantes de la société – kurdes, arabes, chaldéens, turkmènes – ainsi que les diverses confessions musulmanes, chrétiennes, yézidies et juives.

Cette expérience constitue un précédent juridique et politique majeur en matière de protection

internationale des populations menacées.

À l’heure actuelle, les populations kurdes de la région du Rojava, dans le nord-est de la Syrie,

sont confrontées à des violations flagrantes du droit international et du droit international humanitaire.

Alors qu’ils ont été les alliés de la coalition internationale dans la lutte contre l’organisation

terroriste Daech, les kurdes sont, une nouvelle fois, directement exposés à des exactions de masse, sans qu’aucune protection effective des civils en période de conflit armé ne soit assurée.

À la suite de la chute du régime de Bachar al-Assad au début du mois de décembre 2024, l’ensemble des composantes de la société syrienne, y compris les kurdes, ont exprimé leur aspiration légitime à l’instauration d’un ordre politique fondé sur l’égalité devant la loi, la non-discrimination, la protection des minorités et le respect des libertés fondamentales, conformément aux engagements internationaux de la Syrie.

Or, depuis l’accession au pouvoir du président par intérim, Monsieur Ahmed al-Charaa, et tout au long de l’année 2025, de graves violations ont été signalées à l’encontre de plusieurs minorités religieuses et ethniques, notamment chrétiennes, alaouites et druzes, dans différents contextes de violences armées, de représailles locales et d’atteintes aux civils, suscitant de vives inquiétudes quant au ciblage de minorités et à l’absence de mécanismes internes effectifs de prévention et de recours.

C’est dans ce contexte que le Conseil des droits de l’Homme des Nations unies a adopté, le 4 avril 2025, la résolution A/HRC/RES/58/25, prolongeant d’un an le mandat de la Commission d’enquête internationale indépendante sur la République arabe syrienne. Le Conseil rappelait que des crimes de guerre et des crimes contre l’humanité avaient vraisemblablement été commis, et soulignait la nécessité de prévenir de nouvelles violations du droit international et du droit international humanitaire afin de protéger les populations civiles. Les développements survenus depuis le début de l’année 2026 montrent toutefois que ces alertes n’ont pas produit d’effet dissuasif suffisant.

Depuis le 6 janvier 2026, les populations kurdes sont à leur tour directement visées par des actes susceptibles de qualifications pénales au regard du droit international, dans un contexte d’intensification des hostilités, d’affaiblissement des mécanismes de protection et d’absence de garanties effectives pour les civils, les personnes hors de combat et le personnel humanitaire.

L’État syrien, par l’intermédiaire de ses autorités de fait, apparaît actuellement dans l’incapacité manifeste de prévenir, faire cesser ou sanctionner ces violations, engageant ainsi sa responsabilité internationale au titre des obligations positives découlant notamment des Conventions de Genève de 1949 et de leurs Protocoles additionnels, ainsi que des instruments universels de protection des droits de l’Homme.

Les menaces actuelles émanent notamment de cellules résiduelles de Daech toujours actives dans le nord-est syrien, de groupes armés tribaux hostiles aux kurdes et prônant l’arabisation et l’islamisation de la société syrienne, ainsi que de factions militaires affiliées à l’armée syrien indisciplinées échappant au contrôle effectif des autorités syriennes.

Les exactions perpétrées ces derniers jours à l’encontre de la population kurde ont pu être datées, localisées et partiellement documentées dans le Rapport du Département des relations étrangères de l’Administration autonome démocratique du nord et de l’est de la Syrie relatives aux violations du droit international et droit international humanitaire en date du 26 janvier 2026. Il fait notamment état de victimes civiles identifiées (dont des enfants), de cas d’exécutions sommaires, d’humiliations et traitements cruels de personnes capturées, de violences spécifiques contre les femmes, ou encore de participation étrangère au conflit (présence du bataillon dit « Turan » composé de combattants turcs, ouzbeks et turkmènes).

Nous sommes conscients de la complexité du processus de transition et de reconstruction

institutionnelle d’un État ayant subi quinze années une guerre civile. Toutefois, cette situation ne saurait justifier l’inaction face à des violations graves et systématiques du droit international, ni l’abandon de populations civiles exposées à des risques immédiats.

L’accord conclu ce 30 janvier 2026 entre le gouvernement syrien et les Forces démocratiques

syriennes, avec le soutien de la France et des Etats-Unis, s’il peut être salué car il consacre certains acquis positifs, demeure toutefois incertain quant à son application sur le terrain et insuffisant en l’état actuel pour assurer la stabilité et la sécurité permanente de la région kurde.

Dans ce contexte, il apparaît juridiquement fondé et politiquement nécessaire que la France, en tant que membre permanent du Conseil de sécurité de l’Organisation des Nations unies et puissance engagée dans la lutte contre le terrorisme international, mobilise les mécanismes de sécurité collective prévus par la Charte des Nations unies afin d’assurer la protection effective des populations civiles du Rojava.

À ce titre, nous appelons la France à saisir le Conseil de sécurité des Nations unies en vue de la présentation et de l’adoption d’un projet de résolution autorisant la mise en place d’une zone de protection ou zone tampon dans la région du Rojava, dans le nord-est syrien.

Une telle mesure, conforme aux principes de nécessité, de proportionnalité et de protection

des civils, ne porterait pas atteinte à l’unité, à l’intégrité territoriale ni à la souveraineté de l’État syrien. Elle s’inscrirait au contraire dans une logique de stabilisation, de prévention des conflits et de maintien de la paix et de la sécurité internationales, conformément aux objectifs et aux principes de la Charte des Nations unies.

De surcroît, la création d’une telle zone constituerait un instrument juridique de prévention d’un nouvel embrasement du conflit syrien, dont les conséquences seraient susceptibles de menacer non seulement la stabilité régionale, mais également la paix et la sécurité internationales.

Confiants de votre soutien envers le peuple kurde, nous vous prions de croire, Monsieur le Président de la République, à l’assurance de notre déférente et plus haute considération.