Gelek xemgînim ku rêzdar Pîr Sebrî bi koça xwe ya dawî re, xizneke zargotinê û bîra zindî ya Welatê Xaltan, ku li ser sîngê wî hatibû ragirtin, bi xwe re bire binê axa sar. Ew rûbarekî herikî yê bîra me ya civakî bû; bi çûyîna wî re, em rûmet û reseniyeke mezin winda kirin. Min bi dilgiranî bihîst ku ev rûspiyê hêja ji nav me bar kiriye.
Koçkirina vî zanyarê dîroka devkî û xizna nemir a zargotinê, windahiyeke mezin e. Ew ne tenê mezinekî malbatê bû; lê her weha pirtûkxaneyeke zindî ya çanda Êzdiyatî, bêjerê dîroka Mala Zoro Axa, Fermana Wanê ya sala 1620’an, rîtuelên herêmî û kilamên şînê bû. Her herfeke ku ji devê wî derdiket, wekî senedeke parastina çand û nasnameya me ya li ser vê axê bû. Ew bi bîra xwe ya xurt û dilê xwe yê feda, emrê xwe da parastina rûmet û dîroka gelê xwe û mîraseke zêrîn li pey xwe hişt.
Spasiyeke Bêhempa ji bo Keda vî Rûspiyê Êzdîxanê yê Nemir:
Ez wekî lêkolîner û hezkiriyê çand, kevneşop û zargotina Êzdiyatî, ji dil spasiya keda wî ya bêhempa dikim. Mixabin, min nikarî hemû gotin, zanyarî û rênîşandana wî qeyd bikim; lê herwiha gelek serhatî, ferman, dîroka axa, beg, şêx, pîr, mîr û malbatên gundên Êzdiyan li Bakur û Rojavayê Kurdistanê bi saya wî ji windabûnê hatin parastin û ketin rûpelên dîrokê. Emeka wî ya ku da zargotina me, tu carî nayê jibîrkirin. Ew stûnekî qewîn ê Êzdîxanê bû; her çend fîzîkî ji nav me bar kiriye jî, rênîşandana wî ya felsefî û çandî dê her dem rêya me ronî bike.
Sersaxî ji bo Malbat û Gelê Me:
Di serî de, ji bo malbata wî ya rûmetdar (ji ocaxa Pîrê Hesin Çinarî), ji bo hemû xizm, heval û ji bo tevaya gelê Êzdî yê ku qedrê çand û dîrokê dizane, sersaxiyê dixwazim. Xwedê sebrê bide malbatê, û cîhê wî di nava nûra heq de be.
Seken û bi dehan kasetên dengê wî yê pîroz, bastonê wî yê rûspîtiyê û rûyê wî yê ken, di dil û bîra me de dê her dem zindî bimînin.

