Pirsgirêka îro herî mezin a Kurdên Bakur, tenê ne zordestiya dewletê ya domdar e. Bêguman zordestiya dewletê rastiyeke bingehîn e. Lê îro rastiyeke din bi qasî vêya diyar bûye jî heye ku bi heman awayî bandorê li ser siyaseta Kurdan dike: ew jî vesayeta siyasî ya ku tevgerê ji dîroka xwe mîras girtiye.
Bi salan e gelek kes vê pirsê dipirse:
“Çima tevgerek siyasî ya nû çênabe?”
“Çima dengên cuda ku jêberan bişkînin nayên bihîstin?”
Mînak, “çima siyasetmedarekî wek Selahattin Demirtaş ku piştgiriya milyonan kesan sitendiye, nikare rolek siyasî ya bêtir bistîne û bi pêş bixe?
Bersiva van pirsan tenê di zordestiya dewletê de dîtin, dîtina nîvê rastiyê ye.
Nîvê din yê rastiyê, di sîyaseta Kurd de, pergala siyasî ya otorîter û totalîter ku bi salan e li dora Abdullah Öcalan hatiye hûnandin.
Îro Öcalan bi helwestên xwe yên dawîn, ne tenê rêberê dema borî ye. Di heman demê de ew bûye hêzek ku bi piştgiriya dewletê wek astengekî li pêşiya pêşerojê hatiye danîn. Her serhildana siyasî ya bê kontrol, her namzedê rêbertiyê û her pêşniyara stratejîk, di dawiyê de divê ji alî Îmraliyê were pejirandin.
Li gorî min, jibo pêşeroja sîyasesetê nerazîbûna sereke jî divê ji vir dest pê bike.
Pêşeroja gelekî, tevna civakî û guherîna wî çênabe têkeve bin îredeya otorîteya rêberekî yekane. Çimkî ji wê gavê û pê ve, ne tenê siyaseta îroyîn, lê hemû îhtîmalên pêşerojê jî tên rehin girtin.
Îro gelek kes ji Selahattin Demirtaş ê ku gelek kes hez dikin û ji niyeta wî jî guman nakin, hêvîya helwestên tundtir dikin.
Ez bixwe jê vê hêviyê nakim. Bixwaze jî nikare bike. Çimkî sîyasetvanekî dahatuya wî ji alî hêzên hevbeş hatibe dîlgirtin, ne raste ku meriv jê hêvî bike ku feydeyekê bide tevgerek nuh. Hêza ku ji înîsîyatîfa xwe pêve destûr nede kesî din ku otorîta bi pişgirîya dewletê li ser çaranûsa wî bîryarder e, tê hêvîkirin ku yê mohra xwe li serdema nuh xe, ya hatiye lihevkirin û plankirin oto kontrola Îmralî ye. Vê rewşa Demîrtaş derbas dike.
Ev tenê ne pirsgirêka Demirtaş e.
Hemû kadroyên ku dikarin cuda bifikirin, neçar in di bin siya wê siyaseta di rojevê de tevbigerin.
Di dîroka PKK’ê ya rêxistinî de gelek tasfiyekirinên di tarîyê de mane, serwerîya misoger ya seroktî, ne bûyerek di raburdiyê de maye. Ev îro hîna jî serweriya perçeyên bîra sîyasî yên hevbeş dike.
Di van avahiyan de mirov carinan ne ji ber tirsê bêdeng dimînin.
Ji ber ku ew raborîyê zanin û gelek ji wan wê ezmûna bi xwe jiyane û ji ber wê bêdengîyê ku hîna li jiyanê ne bêdeng dimînin.
Ji ber vê yekê, ev bêdengiya ku îro em dibînin, li gorî min ne nîşana yekrêziyê ye.
Ew pêşeroja bi awayekî mixabin, bêdengiya rehin girtinê ye.
Hinek vêya bi “karîzmaya rêber” ya bihêz îfade dike.
Ez vêya wek vesayetek siyasî dibînim.
Rast e; karîzma dikare mirovan li pey xwe bikişîne. Lê gava ku karîzma pêşî li çêbûna serokên piştî xwe bigire, dest bi astengkirina rêbertiyên nû bike, êdî ne pergalê pêşveçûnek dîrokî ye; dibe barekî dîrokî ku ji bo yên din tê karanîn.
Ji ber vê yekê, îro pêdiviya me ya herî zêde ne bi “xilaskerekî nû” ye.
Pêdiviya me bi azadiya civakî û siyasî ye.
Ji ber ku tenê mirov azad nabin.
Pêşeroja gelekî jî azad nabe.
Li gorî min, pirsgirêka siyaseta Kurd ya herî mezin jî ev e:
Mixabin, pêşeroja ku hê nehatiye jiyîn jî, ji niha ve bi tevahî hatiye rehin girtin.
Ev ne tenê ji bo siyaseta Kurd;
Ji bo tevgerên sosyalîst jî derbas dibe.
Erkan Polat
________________________________________
GELECEĞİ VE UMUDU REHİN ALMAK…
Türkiye’de Kürtlerin bugün yaşadığı en büyük sorun, yalnızca geleneksel devlet baskısı değildir. Devlet baskısı elbette belirleyici bir gerçekliktir. Ancak artık bunun kadar belirleyici ikinci bir gerçek daha vardır: Hareketin kendi tarihinden devraldığı siyasal vesayettir de.
Yıllardır birçok insan şu soruyu soruyor: “Neden yeni bir siyasal çıkış söz konusu olmuyor?” “Neden ezber bozan farklı sesler yükselmiyor?”
Örneğin “Neden Selahattin Demirtaş gibi milyonlarca insanın desteğini almış siyasetçiler çok daha belirleyici bir rol üstlenemiyor?” Bu soruların cevabını yalnızca devlet baskısında aramak, gerçeğin yarısını görmektir.
Gerçeğin diğer yarısı, Kür siyasetinde onlarca yıldır Abdullah Öcalan etrafında örülmüş mutlak otoriter siyasal anlayışın kendisidir.
Bugün Öcalan son çıkılarıyla yalnızca geçmişin lideri değildir. Ayrıca aynı zamanda geleceğin de önüne, devlet destekli tarihsel bir eşiğe dönüşmüş güçtür. Kontrolsüz her yeni siyasal çıkış, her yeni lider adayı, her yeni stratejik öneri dönüp dolaşıp İmralı tarafından onaylanmak zorundadır.
Siyasal gelecek açısından asıl itiraz tam da buradan olmalı. Bir halkın geleceği, toplumsal dokusu, dönüşümü tek bir lider kültünün otoritesine teslim edilemez. Çünkü o andan itibaren yalnızca günün siyaseti değil, geleceğin ihtimalleri de rehin alınmış olur.
Bugün aslında birçok insan, çok sevilen ve iyi niyetinden kuşku duyulmayan Selahattin Demirtaş’tan daha cesur çıkışlar bekliyor.
Ben beklemiyorum. Bugünkü koşullarda istese de yapmaz. Çünkü geleceği ortak güçler tarafından rehin alınmış bir siyasetçiden yeni oluşumlara katkıda bulunmasını beklemek gerçekçi değildir. Kendi inisiyatifi dışında hiç bir şeye onay vermeyen gücün, onun kaderi üstünde söz sahibi devlet destekli otorite, yeni döneme damga vurması beklenen, uzlaşılmış planlanmış bir İmralı oto kontrolü söz konusudur. Bu Demirtaş’ı aşan bir durumdur.
Sadece Demirtaş değil…
Farklı düşünebilecek bütün kadrolar aynı tarihsel gölgenin altında siyaset yapmak zorundadır.
PKK’nin örgütsel tarihinde yaşanan bir çok karanlıkta kalmış tasfiyeler, mutlak lider anlayışı ve lider kültü, yalnızca geçmişte kalmış olaylar değildir. Bunlar bugün hâlâ siyasal davranışları belirleyen kolektif politik hafızanın parçalarıdır.
O tür yapılarda İnsanlar bazen korktukları için susmazlar. Geçmişi bildikleri ve onu bizzat yaşadıkları ve hala bu nedenle yaşıyor olabildikleri için susarlar.
Bu yüzden bugün gördüğümüz sessizlik bana göre fikir birliği değildir. Bu, geleceğin bir şekilde ne yazık ki, rehin alınmış olmasının sessizliğidir. Bazıları bunu liderin güçlü “karizması” diye tanımlıyor. Ben ise bunun siyasal vesayet olduğunu düşünüyorum.
Doğrudur; Karizma, insanları peşinden sürükleyebilir. Ama karizma, kendisinden sonra doğacak liderlikleri engellemeye başladığında artık tarihsel bir ilerleme değil, başkalarının işine gelen tarihsel bir yük hâline gelir. Tam da bu nedenle bugün en büyük ihtiyaç bir kurtarıcı değildir.
Yeni bir toplumsal ve siyasal özgürleşmedir. Çünkü özgürleşmeyen yalnızca insanlar değildir. Bir halkın geleceği de özgürleşemez.
Ve bana göre bugün Kürt siyasetinin en ağır sorunu tam da budur:
Ama ne yazık ki henüz yaşanmamış gelecek bile çoktan ve toptan rehin alınmıştır. Bu sosyalist hareketler içine geçerlidir.
Erkan Polat
